Someday
หิมะขาวโพลนทับทมกันเป็นกองหนา ผมถอดรองเท้าย่ำไปตามพื้นนุ่มเย็น ทิ้งรอยเท้าเปล่าเปลือยไว้เบื้องหลัง
เมื่อหิมะโปรยลงมาอีกครั้ง รอยเท้านั้นจะถูกลบเลือน............
ไอควันขาวพวยพุ่งออกมาจากเรียวปากอิ่ม ร่างบางนั่งลงบนก้อนหินใต้ต้นไม้โกร๋นใบมีเพียงหิมะปกคลุมกิ่งก้านแทนที่
ดวงตากลมสีนิลเหลือบมองท้องฟ้ากว้างสีเทาไร้ดวงตะวัน ไม่รู้ขณะนี้เวลาเท่าไหร่
แล้วเขาต้องเดินไปอีกไกลแค่ไหน......... ราวกับไร้จุดมุ่งหมาย
ยกแขนเรียวขึ้นมากอดเข่าบรรเทาความหนาวเย็นของอากาศ ละอองปุยนุ่มสีขาวโปรยปรายลงมาช้าๆจากฟากฟ้าเบื้องบน
ส่งความหนาวเย็นเกาะกุมจิตใจไร้ความปราณี............
จมูกสวยสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเรียกกำลังก่อนลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อออกเดินทาง
สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านราวกับจะกรีดผิวเนื้อเนียนให้เกิดแผล ปลายเท้าเรียวก้าวย่างไปอย่างไร้ทิศทาง
หากแต่วนกลับมายังที่เดิม..............
เอนหัวกลมซบลงกับลำต้นแห้ง ไร้ชีวิต....... ไร้หัวใจ..........
ต้องรดด้วยน้ำตาอีกซักเท่าไหร่ ต้นไม้นี้ถึงจะกลับมา มีชีวิตอีกครั้ง..........
The end
…………………………………………
สั้นๆตามอารมณ์ เหงาๆไงไม่รู้ _ _